mind you people. don’t get me wrong nor never take this literally. yep, i’m not talking about the movie or the korean novella. this is all about my colleague whose name happens to be princess. i really don’t why she’s named princess, if in reality she doesn’t have her castle nor a prince. well, well, well…here we go.

the idea of writing this happened this morning at the pantry(specifically at the sink)  in our office. anyway, let me retell our conversation… a funny conversation indeed (if you can get what are the missing words).

ganito ang scenario: I was washing something at the sink when princess had suddenly appeared behind me. nagulat pa nga ako kase akala ko may cast sa incoming movie na ‘shake rattle ‘n roll 13’ (joke lang). 

princess: i-shoes me.

ako: anu ibig sabihin nun? (with frowning eyebrows)

princess: sapatusin moko.

…. dahil zombie-zombihan ako dahil laging puyat kaya slow ang register ng aking brain cells; ayun nawindang ako.  at kelangan kong rumesbak agad ng pamatay bombilyang linya.

ako: i-socks moko. anu ibig sabihin nun aber?

princess: medyasin moko?

ako: hinde!!! C __ __ P __ __  N  moko! hehehe. (bheeeelat)

kayo na ang bahalang mag-fill in the blanks.

linggo. hapon. mainit. at nakakainit pati ng bumbunan. at pati ‘imaginary clit’ ko kasamang umusok. haaay. napamura ako ng di oras. saan. dun. at ganito ang kwento at makinig ka dahil marahil biktima ka din at kung di man baka mabibiktima ka in the future. beware….of those not so smarter than the fifth grader. 

sabado ng gabi. puyat dahil sa kakanood ng “secret garden.” at dahil puyat, e late din ng gising. as in late na- 1:30 na ng hapon. pag late ka ng gising at may lakad,  e syempre pati isip mo na puno ng hangin e paliliparin mo. yun nga ang simula ng kwento.

at dahil nga male-late nako for shakey’s v-league sa san juan arena, ayun at napilitan na akong mag-taxi. “cha-put” kase ang nasakyan kong taxi e mas mabilis pa ang metro kesa sa takbo nito. cool lang ako sa loob ng taxi at hindi ko muna kinumpronta ang drayber na naging demonyo sa paningin ko sa rear view.

lapit na sa p. guevara sa juan. sabi ko, “paki-park na lang sa police station ng san juan kase may dadaanan ako saglit.” di ko sinabi na ipapa-pulis ko siya. ayun binaba ako. sinumbong ko sa pulis. pero ang damuhong taxi driver e nakapuslit na pala nung bumalik ako. perhaps natimbrehan niya na sinumbong ko siya sa pulis at humarurot palayo. so nag-explain na lang ako sa pulis na kumaripas na pala ng takbo yung drayber. badtrip….natabukhan ako pero mas natakbuhan ko siya sa pamasahe. “yup-ha” na drayber. akala niya maisahan niya ako pero ang di niya alam na i am so smarter than the fifth grader. heheheh.

    did i overheard it right? perhaps yes, maybe no. however, i have this firm instinct that i’m correct with what i heard. heheh. at secret pa talaga ha. naalala ko tuloy yung logo ng victoria court na keep quite. anyway, kung saan kayo masaya, then go for it… life is so short, kaya live your life to the fullest na. heheh…

PS. pede maging flower girl? heheh

i’m not korean, am really not. but why the hell in my stupid system loves soju soooooooooo much. cheerz!!!

drama mode(not mean nor median).

nasaan nga pala ang pulutan? wala naman talaga e. parang it only exist in the very core of my subconcious. pero di pa din mapuknat-puknat ang tanong sa maligalig kong left and right brain ang tanong na yun. nasaan nga ba talaga ang pulutan?

anyway, mahirap talaga makisawsaw kung alam mong wala naman talagang pulutan. gaya kahapon. ngayon. at maging bukas. at bukas ng mga bukas. at sa mga darating pang milyun-milyong bukas. sana magkatotoo na lang yung kantang “if tomorrow never comes” para di na ako marahuyong makisawsaw at maghahanap pa pulutan. cha-put(3x)!!!

alam ko yun at di rin naman ako tanga. alam din nya yun at feeling ko di rin naman siya tanga. minsan naisip kong wag na lang kayang akong mag-isip para di na ako mag-iisip pa. pero ayoko din naman maging lantang gulay ang utak ko. sit-bwi talaga. sar-a ako ng ga-bong. akalain mo patuloy pa din ang akong nakikisawsaw kahit wala namang pulutan? sayang ang mga katagang ‘saranghae,” kaluguran daka” or ”gihigugma taka” kung di rin naman niya maiintindihan kung ano ang tunay na kulay at kahulugan ng mga yun. what if i’ll make those terms of endearment into antonyms? pero pag ginawa ko yun e kasinungalingan na di ba? sabi pa naman ng lola ko na matagal ng pinataba ang mga uuod e magsinungaling ka lang daw sa baliw wag lang pusong baliw. yup-ha ang lola kong yun ah. mahukay nga at maisabit sa kable ng meralco. kaya eto ako ngayon baliw na baliw.

pero nananatili pa din ang tanong, NASAANNGABATALAGAANGPULUTAN? sigh. sigh. sigh…at walang katapusang sigh……………………………………………………………………………………………………………..

“the only constant in this world is change.” magandang quote pero limot na ng kinukulubot kong utak kung sino ang may mahigawang dila ang nagsabi nito at kung saan ko nabasa. saan nga ba? hirap mag-isip. lalo na pag may pre-alzheimer disease ka, or baka naman sintomas na’to na may “pre-menopausal”(babae ako kay menopausal at hindi andropausal. heheh) syndrome. wag naman sana. ayokon ng alalahanin pa ang mga para di na’ko mag-alalala pa; kase nga baka maisip ko lang si charo santos-concio dahil sa kanyang lingguhan palabas sa telebisyon. 

ganun nga. yun nga. nagbabago nga. ano pa nga ba, e di ang LAHAT! at kasama akong nagbago pero kailanman di maglalaho. WELCOMEBACKMYSELF!!! ako lang naman talaga ang bukod tanging pedeng mag-welcome para sa sarili ko e. heheh. un lang.

P.S. may alam ako habang binabasa mo’to. nangungulangot ka noh? heheh. umamin ka, or else susundutin ko ang ilong mo gamit ang bakal na panungkit ng kapitbahay ko. hehehe.

minsan nabasa ng pamangkin kong babae ang iilang posts ko sa tumblr sa nakabukas na computer sa bahay. “cha-put”, may mga “profane” words pa naman akong ginamit dun sa iba kong mga posts. kadalasan nga ata may mga malulutong na pagmumura pa e. anyway, nothing to worry na rin, kase yung pamangkin kong yun e alam na ang kalibre ng aking dila pag nagsasalita. heheh. kaya siguro di na siya nagtanong kung ano ang ibig kong sabihin sa mga salitang nagamit ko na may double meaning. or baka naman nagmamarunong lang siya at kunwari naintindihan(gaya ng nagbabasa ngayon. joke!) ang lahat ng ibig sabihin ko sa mga sinulat ko.

pero dun ako nawindang nung tinanong niya kung baket daw di english ang mga posts ko.

“anak ng bunging kambing,” ang nausal ko.

in fairness, napitlag ang ego ko sa mga sandaling yun. sa paninging kase niya e lumulutang ako sa galing sa banyang wika na yun. at humirit pa ang lukaret kong pamangkin na yun.

“di ba uncle masscom ka, baket di ka magsulat ng english?” tanong niya.

“anak ka ng nauutot na daga!” sambit ko sarili.

kung pede lang pumatay ng pamangkin sa mga oras na yun e ginawa ko na. pero syempre kelangan ‘stay put’ lang ang composure ko. naghagilap agad ako ng mga payak na rason na ayon sa kanyang level of comprehension. baka di niya maintindihan at magtitili sa takot kung bigla na lang kong magmumura laban sa amerika at pati siya mamura ko. sa totoo lang, naging seryoso ako bigla. sinagot ko ang pamangkin ko ng seryosong tanong na para bang bida ako sa mga obra ni lino brocka at ismael bernal….

“dito ko lang naipapakita ang pagmamahal ko sa sariling bayan. kita mo naman simula lunes hanggang biyernes, nagtuturo ako ng ingles. kung magsusulat pa ako gamit ang wikang madalas kong ginagamit dahil kinakailangan sa trabaho ko e baka naman magiging tuluyan na akong magiging estranghero dito sa sarili nateng bayan? kung ikaw ang tatanungin ko, gusto mo bang magiging amerikano dito sa pilipinas gayong anak ka sa tuhod ni juan? di ko naman talaga ginusto na aralin at gamitin ang salitang banyaga. napilitan lang akong gamitin ang wikang ito dahil kelangan kong sumabay sa ritmo at dikta ng lipunan. at isa pa, nakakasawa ang eeeeeeeenglish minsan.” umiiling-iling lang ang lukaret kong pamangkin na tila ba naintindihan ang bawat salita na pilit kong hinugot at nagmula sa pinakasulok ng aking diwa. natauhan ako bigla sa isang mabigat na reyalisasyon kung payak nga ba ang pagkakabigay ko sa kanya ng mga rason at kung naaayon ba ang mga yun sa level ng kanyang comprehension. feeling ko hindi. nyahahahah.

at anak ng mahiwagang-balon-sa-masukal-na-bundok-tralala ang pamangkin kong yun! akalain mo e lagi na lang akong tinatanong kung nagpost na ba ulet ako sa tumblr. ang sagot ko na lang, “WALA AT HINDI PA, WAIT KA PAG MAY ENGLISH NA HA AT ITEXT KO SA’YO. WAG KANG MAG-EXPECT NA I-TWITTER KO DAHIL DI AKO IBON!” 

pero habang sinusulat ko’to naguguluhan pa din ako. uu nga, baket nga ba hindi english? pakisagot naman in 9,999.99 words and in straight english please!

itinuring ko silang mga anak ko na galing mismo sa aking sinapupunan. kaya lang di pa sila hinog. kaya itatago ko muna sila sa drafts ko. di ko muna ipa-publish. ‘ika nga, may stages ang lahat ng bagay.  minsan nga, muntik na akong marahuyong i-publish silang lahat. muntik-muntikan na. buti na lang at nagkaroon ng insulator ang pagkaatat ko. kaya it could be better kong hahayaan ko muna silang magsisikhan sa drafts ko. gawin ko silang parang alak, mas matagal na nakatago e mas masarap, or parang puting damit na pag mas matagal nakababad sa surf e mas maputi(naalala ko tuloy si lumen at lando pati yung biyenan ni lumen; ano nga ulet pangalan nun? aling ubag ba yun or libag? heheh). pero ang mas malupet kong tanong e ganito, pag mas matagal bang nakakababad ang “dalawang tea” e mas puputi or mas masarap or should i say mas sasarap? aray! wag kang mambatok, naitanong ko lang naman e. at eto pa ang naisip ko na di ko maatim isipin: kung itatago ng mas matagal ang wine at booger sa kani-kanilang kinalalagyan, alin kaya sa kanila ang mas masarap? two different things ba talaga sila or two similar things. sana may aspiring scientist na mag-experiment ukol dito para malaman naten ang magiging conclusion. ikaw, gusto mo bang mag-volunteer? i will give a century to think and to decide. which is which? by the way, dalawang options lang ang pede mong pagpipilian: to be the scientist or the booger to be experimented. your time starts now. one. two. three. ngapala, paki-convert na lang kung ilang seconds meron sa isang century. then pag natapos mo na ang conversion method na itinuro pa ng panot mong math teacher nung first year high school ka, dapat bibilangin mo yun hanggang makapagdesisyon ka na ng tuluyan. good luck. nyahahahah. 

anyway, tama na muna ang tumblr. red light na muna ang mga fingers ko sa keyboard. manonood na muna ako ng ‘no-por’ at wag kang mgkamaling papasok sa kwarto ko ha para di kita mapagkamalang di marunong magbasa. ayan isanabit ko na sa doorknob ang “don’t disturb, film showing is going on.” nyahahhahah.

my dear yosi people, andyan na ulet sila. paparating na….TAKBOOOO!!!

kaninang umaga lang e lumubo ang mga beautiful eyes ko nang makita ko na naman ang anino nila. para silang mga ipis na sumusulpot at bubulaga na lang sa iyong harapan kahit di mo kailangan. mukha pa lang nila e maii-stress ka na.

ang akala ko e tuluyan na silang kinidnap ng mga titans at ipinahigop sa black hole(better idea kung ipapahigop ko sila sa malabanan). pero ang akalang yun ay purely akala lang pala talaga, kase eto na naman sila sa ortigas at pagala-gala na parang bang mga bayawak na nag-aantay lang na may ma-captivate. pero ang nakakaasar e kung baket lagi nilang pinagdiskitahan ang strata at susulpot na lang bigla. kangkong din kase ang admin ng strata at may ‘non-smoking area’ pang nalalaman at idinikit kung saan-saan. kung kung tatanggalin ko na lang kaya ang mga yun at ididikit sa mga ugly faces nila. pero ang mas nanakausok nag bumbunan e ung maaalala ko na minsan nilang tinangay ang id ko at di na binalik. confiscated. confisacated. confiscated!!! wala ipinagkaiba sa mga terror teachers ko nung high school na lagi na lang nangumpiska ng id at itinurn-over dun sa guidance counselor na mas masungit pa ke miss minchin. nakakakulo ng buto ang mga ganun memories di ba? kaya eto ako ngayon parang kolorum sa yale paikot-ikot na walang id.

pero patigasan ng apog ba kamo ang gusto nila? arrrgh! they’re-just-a-fuckin-duh! ayun hindi ko nga tinubos ang id ko. magsasawa sila sa kakaantay na may tutubos kase never in my wildest dream na tutubusin ko ang id na yun bearing with not-so-pretty-picture. ano sila sanglaan? pwehhh(may kasamang plema)!!!

if ever mahuhuli nila ako ulet na nagyoyosi sa baba ng strata, keber nila? e wala na silang ma-confiscate na id saken noh? and if ever mahuhuli nila ako, papayuhan ko na lang sila na mamundok na lang at magtanim ng bato sa kalbong gubat!!! pag nag-react sila, then bebelatan ko na lang sila sabay takbo. nyahahah.

PS. kayong mga taga-clean and green ng pasig city hall, wag kayong feeling j.d. salinger or bida sa pelikula ni leonardo di caprio kase di bagay sa mga faces na mukang feces na nagkukumpulan sa public toilet. WHYNOTTRYINGLOOKINGATYOURFUCKINGUGLYFACES? MUKHALANGKAYONGPATAYNAKUKOSAPAAKO. imbyernahhhhh!